newsare.net
Η κάθοδος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο θα έπρεπε να αποτελεί κορυφαία διπλωματική ευκαιρία. Αντί όμως να προηγηθεί σοΗ Κύπρος και οι πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν το 2028
Η κάθοδος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο θα έπρεπε να αποτελεί κορυφαία διπλωματική ευκαιρία. Αντί όμως να προηγηθεί σοβαρή πολιτική και διπλωματική προετοιμασία, η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι οδηγούμαστε σε μία ακόμη συνάντηση χωρίς σαφές σχέδιο, χωρίς συγκεκριμένους στόχους και χωρίς ουσιαστικές προσδοκίες. Εκτός βέβαια και αν είμαστε έτοιμοι για νέες υποχωρήσεις... Την ίδια στιγμή, στην Κύπρο μοιάζει σαν να έχουμε ήδη εισέλθει στην προεκλογική περίοδο του 2028. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αφορά, πρώτα και κύρια, την ίδια την κυβέρνηση και προσωπικά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη. Αντί η καθημερινότητα της διακυβέρνησης να περιστρέφεται γύρω από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος, η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται από εξαγγελίες. Μία από αυτές ήταν ακόμη και η αναφορά στη διοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, την ώρα που οι πολίτες ζητούν απαντήσεις για τόσο ουσιαστικά και κρίσιμα ζητήματα. Παράλληλα, είναι κοινό μυστικό ότι σημαντικό μέρος της πολιτικής ενέργειας αναλώνεται σε εσωτερικές ισορροπίες, σε διαβουλεύσεις για υπουργεία, ημικρατικούς οργανισμούς και πολιτικές συμμαχίες, σαν να έχει ήδη ξεκινήσει η προεκλογική σκακιέρα της επόμενης προεδρικής εκλογής. Ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί εύλογο προβληματισμό είναι η διαρκής επιμονή του Προέδρου της Δημοκρατίας να αυτοπροσδιορίζεται ως συναγερμικός, παρά το γεγονός ότι η ίδια η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού έχει επανειλημμένα διαμηνύσει ότι δεν αποτελεί οργανικό μέρος του κόμματος. Η στάση αυτή δεν υποβαθμίζει μόνο τον υπερκομματικό θεσμικό ρόλο που οφείλει να υπηρετεί ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εκλαμβάνεται, ταυτόχρονα, ως μία μορφή πολιτικής πρόκλησης απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες ανέλαβαν το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος για να στηρίξουν την εκλογή του το 2023. Το ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τη διάρκεια της προεδρίας του καταγράφεται η ιστορικά μεγαλύτερη εκλογική αποδυνάμωση του κεντρώου χώρου. Η πιο ενδεικτική εξέλιξη ήταν ο αποκλεισμός από τη Βουλή της ΕΔΕΚ, του ιστορικότερου κόμματος αυτού του χώρου. Αν σε αυτό προστεθεί η απογοητευτική εκλογική επίδοση της ΔΗΠΑ, καθώς και η σημαντική μείωση της εκλογικής επιρροής του ΔΗΚΟ, διαμορφώνεται μία συνολική εικόνα βαθιάς πολιτικής αποδυνάμωσης. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν έχουν οδηγήσει μόνο σε ανακατατάξεις μεταξύ των κομμάτων. Έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση ενός νέου περιβάλλοντος, όπου κυριαρχούν η αποπολιτικοποίηση, η αποστασιοποίηση των πολιτών από τα κοινά και η ολοένα εντονότερη απαξίωση της πολιτικής ζωής. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, οι μεγάλες εκκρεμότητες του τόπου παραμένουν ανοικτές. Στην Παιδεία, οι πολυδιαφημισμένες μεταρρυθμίσεις εξακολουθούν να σκοντάφτουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο κατάλογος διορισίμων. Πρόκειται για μία απόφαση που λήφθηκε ήδη από το 2013 και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η εφαρμογή της. Δεκατρία χρόνια μετά, η Πολιτεία εξακολουθεί να συζητά την ανάγκη υλοποίησης μιας μεταρρύθμισης που έπρεπε προ πολλού να έχει ολοκληρωθεί. Στον τομέα της Ενέργειας, οι πολίτες εξακολουθούν να ακούν εξαγγελίες χωρίς να βλέπουν ουσιαστικά αποτελέσματα που να μειώνουν το ενεργειακό κόστος και να ενισχύουν την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας. Στην ασφάλεια των πολιτών, επίσης, δεν καταγράφονται οι μεγάλες τομές που απαιτούνται για ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος. Και φυσικά, πάνω από όλα βρίσκεται το Κυπριακό. Δεν αρκούν οι συναντήσεις, οι δηλώσεις και οι φωτογραφίες. Η παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία επικοινωνιακή στιγμή. Απαιτεί εθνική στρατηγική, σοβαρή προετοιμασία, ξεκάθαρους στόχους και εσωτερική και εξωτερική διπλωματική κινητοποίηση. Δυστυχώς, τίποτε από αυτά δεν φαίνεται να έχει προηγηθεί στον βαθμό που απαιτούν οι περιστάσεις. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς την ανάγκη πρόσθετου χρόνου. Δεν βρίσκεται μόλις τέσσερα χρόνια στο επίκεντρο της εξουσίας. Υπήρξε για μία ολόκληρη δεκαετία ο στενότερος συνεργάτης και ουσιαστικά το πολιτικό «alter ego» του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, συμμετέχοντας στη διαμόρφωση και την εφαρμογή των βασικών κυβερνητικών επιλογών εκείνης της περιόδου. Για τη σημερινή εικόνα της χώρας, για το πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί, για την απαξίωση της πολιτικής, αλλά και για την απουσία ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, δεν μπορεί παρά να φέρει αν όχι το μεγαλύτερο, σίγουρα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης ο πρώτος πολίτης του κράτους. Η κοινωνία δεν ζητά άλλες διακηρύξεις ούτε πρόωρες προεκλογικές κινήσεις. Ζητά αποτελέσματα. Ζητά μεταρρυθμίσεις. Ζητά όραμα το οποίο πρώτα και πάνω από όλα να μην είναι κλεμμένο και που να δίνει ελπίδα και προοπτική στον λαό μας με πολιτικές που θα βελτιώνουν την οικονομία και θα διαμορφώνουν συνθήκες συνεχούς ανάπτυξης και όχι μόνον διαχείριση και δημοσιονομική πειθαρχία. Πολιτικές που θα αναβαθμίζουν την ποιότητα της παιδεία μας και όχι επίλυση συνδικαλιστικών αιτημάτων. Πολιτικές που θα αντιμετωπίζουν βραχυπρόθεσμα τον κόστος της ενέργεια και να διασφαλίζουν την μακροπρόθεσμη επάρκεια της. Γενικά η λογική του business as usual που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση αυτή αλλά και η πολιτική ατζέντα με προτεραιότητα την αντιμετώπιση των διάφορων καθημερινών ζητημάτων δεν είναι αποδεκτή αφού μας οδηγεί σε στασιμότητα. Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να κυβερνάται με το βλέμμα στραμμένο στο 2028. Έχει ανάγκη από μία κυβέρνηση που θα εργάζεται καθημερινά για την οικοδόμηση του αύριο. Read more











