newsare.net
Η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή θα καθοριστεί όχι μόνο από την αποδυνάμωση του Ιράν, αλλά και από την επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών για το πΑνάλυση: Πιθανή μια «Συμμαχία Ασφάλειας του Αβραάμ» με Κύπρο και Ελλάδα;
Η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή θα καθοριστεί όχι μόνο από την αποδυνάμωση του Ιράν, αλλά και από την επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών για το ποιος θα αποτελέσει τον βασικό στρατηγικό τους εταίρο στην περιοχή: το Ισραήλ ή την Τουρκία. Αυτό υποστηρίζει ανάλυσή στο Jerusalem Center for Security and Foreign Affairs (20/07/26) με τίτλο «Is An Abraham Security Alliance Possible in the Middle East?», στην οποία εξετάζει το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας ευρύτερης περιφερειακής συμμαχίας ασφάλειας με επίκεντρο τις Συμφωνίες του Αβραάμ. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η προοπτική μιας «Συμμαχίας Ασφάλειας του Αβραάμ» θα μπορούσε να περιλαμβάνει, πέραν του Ισραήλ και των αραβικών κρατών που έχουν ήδη εξομαλύνει τις σχέσεις τους με αυτό, χώρες όπως η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, δημιουργώντας ένα νέο πλέγμα συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Diker υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου επιδιώκει τη μετατροπή των Συμφωνιών του Αβραάμ από ένα πλαίσιο εξομάλυνσης σχέσεων σε μια ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική ασφάλειας. Όπως αναφέρει, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός παρουσίασε το 2026 την ιδέα μιας ευρύτερης στρατηγικής συνεργασίας, η οποία συνδέει το Ισραήλ με την Ινδία, την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλους εταίρους. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον τριμερή άξονα Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου, τον οποίο ο συντάκτης χαρακτηρίζει ως παράλληλο μέτωπο στην Ανατολική Μεσόγειο. Όπως σημειώνει, η συνεργασία των τριών χωρών επεκτείνεται στους τομείς της ενέργειας, της ασφάλειας και των υποδομών μέσω έργων όπως ο Great Sea Interconnector, ενώ εντάσσεται και στον σχεδιασμό του οικονομικού διαδρόμου IMEC, που φιλοδοξεί να συνδέσει την Ασία με την Ευρώπη μέσω Ισραήλ. Ο αναλυτής υποστηρίζει ότι η Τουρκία αντιτίθεται σε αυτή την εξέλιξη και επιδιώκει την προώθηση μιας εναλλακτικής διαδρομής του IMEC μέσω Ιράκ, Συρίας και τουρκικών λιμανιών, παρακάμπτοντας το Ισραήλ. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Diker ασκεί έντονη κριτική στην Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι επιχειρεί να αναδειχθεί στη νέα κυρίαρχη δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου μετά την αποδυνάμωση του Ιράν. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία και την Αίγυπτο, στις σχέσεις της με τη Χαμάς και στις φιλοδοξίες της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ανάλυση καταλήγει ότι, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώξουν την επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ σε μια ευρύτερη περιφερειακή συμμαχία ασφάλειας, χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, ο Λίβανος, η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσαν να αποτελέσουν μελλοντικούς εταίρους. Ωστόσο, ο συντάκτης εκτιμά ότι η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος θα εξαρτηθεί από τη διατήρηση ενός ισχυρού άξονα συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και των αραβικών χωρών του Κόλπου, απέναντι στις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Read more
03:45
03:24
15:50
